Susan Keser gibi güzel insanları ve değerli sanatçıları bizimle tanıştırdığın için çok teşekkür ederim. Yeni Dünya’da bizden çıkan böyle değerler görmek güzel bir duygu.

Yazılarınızın ve fotograflarınızın devamını dört gözle bekliyorum.

yazıyı sadece ekipman önemli değildir noktasından okumuşsun. piyasada zaten alınabilecek 10 tane kamera 30-40 tane de lens seçeneği var. gerek 5d mk ii gerek kullandığım lensler milyonlarca adet satılmış, dünyadaki en yaygın orta sınıf fotoğraf ekipmanları. şu devirde herkes bir şekilde iyi ekipmana ulaşabiliyorken ekipmanın genel olarak konuşulmasının gereksiz olduğunu vurguluyorum. Kullandığım ekipman altı üstü 4000$ değerinde, fotoğrafa önem veren herkesin 3 aşağı 5 yukarı harcadigi rakamlar. ve bunlara sadece ben sahip degilim :)

insanlar fotoğrafın içeriği, hikayesi yerine teknik özellikleriyle ilgileniyorlar ve benim asıl derdim bu zaten. Bir türlü önemli şeyleri konuşamıyoruz da hep yüzeysel, maddi yerlerde geziniyoruz.

Dua ediyorum şu 5D mark ii’nın yeni versiyonu çıksa da mk ii gözden düşse diye. Yeni kamera çıktığında ben bunu kullanmaya devam edeceğim, o zaman vay be adama bak eski püskü kamerayla ne güzel fotoğraflar çekiyorlar diyecekler, havamdan geçilmeyecek :)

Sevgiler

diğer taraftan piyasada belli başlı 2 markanın toplasanız 10-15 DSLR modeli var, en iyi lensle en iyi gövdeyi 3-5 bin dolara alabiliyorsunuz, yani ekipman ulaşılmaz değil. bu işi kafaya takan birisi bir şekilde istediği ekipmana sahip olabilir, belki kimileri için biraz daha zor kimileri için biraz daha kolay olacaktır ama asla ulaşılmaz rakamlar değil ki bin dolara da çok iyi makina lens kombinasyonları kurulabiliyor.

benim demek istediğim; insanın anlatacak hikayesi, gidecek görecek yerleri, heyecanı, hevesi olacak. fotoğrafçı aynı zamanda bir gözlemci, bir yazar, bir hikaye anlatıcısıdır, ekipman da bu yolda onun destekçisidir. canon 5d mark ii ile şu anda bu mesajı yazdığım bilgisayar benim için eşdeğer parçalar, derdimi anlatmama yardımcı oluyorlar.

tekrar: fotoğraf biraz kıçımızı kaldırma işidir :)

NOT: Güneş Bey muazzam bir yolculuğa çıkıyor, olur da burayı okuyan olursa kendisini Drummer Lizard adli blogundan ve Twitter‘dan takip edebilirler, etmeliler!

Hem Saar’ın eserleri, hem de senin derleyip toparlaman gerçekten etkileyici. Çok iyi olmuş gerçekten. Ellerine, gözüne sağlık abi.

yazarin notu: bu yazidaki en buyuk pay kesinlikle Afife’nin, Afife kim mi? soyismini vermek istemeyen bir izleyici!

Kosmak bazen ihtiyac benim icin. Ne zaman icimde firtinalar kopsa, ne zaman yasanmis kalp kirikliklari kendilerini hatirlatsa ve ne kadar inanmamak icin dirensemde bu dunyada kotu insanlarin varliginin yadsinamayacak kadar cok oldugunu her hatirladigimda kosuyorum. Kendimden kacarcasina, ic seslerimden, kalbimle aklimin savasindan, dunyanin duzeninden, varligini reddettigim, etmek istedigim herseyden kacarcasina.. O zamanlar ne zaman kavramim oluyor, ne de normalde kosarken takip ettigim tempom. Kosabildigim en yuksek hizda kosuyorum taki nefes nefese kalip adim atacak takaatim kalmayana kadar. O zaman tum sesler diniyor. Vucudumdaki agrilar, icimdeki agrilari bastiriyor.. Her sey onemini yitiriyor.. Ve ben mutlu oluyorum.
Sanirim garip bir iliskim var kosuyla, bazen zevkten caliyorum kapisini, bazen kederden ama en guzel yani hep mutlu bitiyor sonlari..

Valla herşeyden önce Güney öyle bir yazı yazmış ki, grubun büyümemesi mümkün değil bu yazıdan sonra. Grup iyi, yazı gruptan da iyi.

ayni yerlerde dolasiyoruz ama bir turlu birlikte resim cekemedik..

(benim yeni makina bozuldu bu arada, Canon’a gonderdim)

yıllaaar öncesinden tanıdığım bir isimsiniz, sanırım Fotokritik ilk kurulduğu zamanlardan merhabamız bile olmuştu, tekrar karşılaşmaktan mutluluk duydum!

Yorumunuz için çok teşekkürler, fırsat oldukça protestoları görüntülemeye çalışacağım, bir sonuca ulaşması da en büyük dileğim.

Selamlar,
Güney

times square’de miydin o gun? ben wash. sq. parktan itibaren yuruyusteydim, guzel bi gundu.

Ayni anda benzer resimler cekmisiz :-)) ne guzel. ben tembellikten download bile etmedim daha..

eve dondukten sonra ferrariyi satmayi da unutma :)

ece ve blogu ile bu yaziya yazdigi yorum sayesinde tanistim, meger kendisi esasli bir gezginmis, ziyaret ediniz: http://ecekoparalvlastuin.blogspot.com/

UV de dahil olmak uzere hicbir filtre kullanmiyorum. zaman zaman, ozellikle de bermuda gezimde bir polarize filtrem olsa nasil olurdu diye dusunmedim degil ama henuz satin almadim.

dogru tonlar konusunda sanirim kullandigim lenslerin (50mm f/1.4 ve 135mm f/2) kaliteli olusu ve genellikle birkac fotograf cektikten sonra makinayi M (manuel) moda alip pozlamayi kendim yapmam etkili oluyor.

fotoğraflarının genelinde renkleri, (çok değişken hava durumlarında çekilmiş olmalarına rağmen) tonları çok başarılı buldum tebrik ederim.

(Üzerinde Love yazan muşta da ayrıca hoş bir detay olmuş)

bu arada bu heykelleri yaparken klasik yöntemlerden mi yararlanıyorlar? yani su ve kum ikilisi mi? yoksa kullandıkları farklı bir madde var mı kumları bir arada tutmak için?

umarim Niagara Selaleleri gezin guzel gecer, W&T suresince kazandigin parayi gezmekten daha iyi nasil degerlendirebilirsin bilmiyorum, en dogrusunu yapiyorsun.

guzel mesajin ve gezme hevesin sonucu, tabi yolun da new york’a duserse, benden bir kahve kazandin, bilgine!

tesekkurler :)

Neyse amma velakin benim resimde aradigim hikaye… Yani resim bana ne ifade ediyor, nasil bir hayal gucu yaratiyor.. Ben teknik falan hic anlamam, isin garibi hic merak dahi etmiyorum…Iste boyle…

FKH linkinizi gonderdi bana biraz once… ayni sehirde yasayip,fotografi ceken & paylasan birinin sitesini gormek cok hosuma gitti. Artik mudaviminiz olurum herhalde.:-)

NYM

maceraya düşkün biri olarak senin böyle bir anının üzerine bu büyük hayalini gerçekleştirmen şaşırtmadı beni. kuzeninin de buna ortak olması güzel olmuş gerçekten. en azından senin de fotoğraflarını çekecek biri çıkmış..

bir de work&travel’daki çocuklarında öyle bir ortama alışamaması açıkcası şaşırtmadı beni. çünkü hepsi çok farklı hayallerle gidiyor ABD’ye. yapmak istedikleri işi yapamıyorlar, istedikleri kadar para kazanamıyorlar vs. böyle olunca da “bu dağı taşı mı görmeye geldin” demeleri çok ama çok doğal geliyor bana. aynı tepkiyi cliffs of moher fotoğraflarını gösterdiğim arkadaşımdan da aldım. anlıcan meshudum..
yosemite n. park yazısını merakla bekliyoruz artık. daha çok fotoğraflı olanlarından ama..

Türkiye’de görüşmek üzere!

Renan

“Yol işaretleri yüzünden, özellikle de “dikkat aslan çıkabilir” olanı…”

sonra geçen bütün bir gün.. sonra birileri size emirler yağdırırdı. siz onlara sadece elinizden geldiği kadar cevap verirdiniz. halbu ki siz istediğiniz için değildi. onlar istediği içindi.

akşam yemeği yemezdim ben mesela. bütün gün tek derdim herkes yemek için yemekhaneye gittiğinde koşmak için arka taraftaki yere gitmekti. neredeyse 5-6 km koşardım her akşam. nobet tutan erler sorardı; “abi sen deli misin?”

onlar bilmezdi ki benim o arınmamı. o kendime dönmemi. belki de hesaplaşmamı..

bu yüzden biraz anılarıma dokundu bu yazı. belki de biraz koçma zamanımın geldiğini söyledi. yüzmeye biraz ara verip..

Sorgulamayı tetikleyen etmen de ayrı şahane. :)

Keşke ben oradayken bu koşuya denk gelseydim. Çok güzel fotoğraflar, çok güzel bir blog. Bir dahaki sefere tanışıp bir kahve içebilmek dileğiyle.Elinize gözünüze sağlık.

Selamlar.

insan mutlu uyuyor aslında böyle güzel blogları tesadüf eseri bulup okumaya başlayınca. hele de böyle güzel fotoğrafları görünce.. (bkz: oh mis)

koşunun fotoğrafları diyecek yok. bir canon’dan (ki bu bizim aramızda bir nükteye sebebiyet vermekte) beklenecek her şey var. -yazar burada fotoğrafçının hünerlerini anlatmaya gerek bile duymamaktadır. çünkü bir fotoğrafa bakmayı bilen herkes fotoğrafçının rolünü çok iyi bilmektedir-

kontenjanın kısıtlı olması kötü olmuş. yani insan böyle cesur şeyleri yapmak istiyor. şöyle tazmanya canavarlı boxerlerı giyip sokaları koşmayı filan :)

ilk kelamımız bu kadar olsun. gerisi elbet gelir. dosluk daim olur efendim, gerisini yollar getirir..

bir ülkenin sınırları içinde görüşmek dileği ile..

uğur